Ciencia y Tecnología Galicia

Dos laboratorios de Vigo á cima do Kilimanjaro

Duvi/ A cima de África, o monte Kilimanjaro, é unha das zonas do mundo nas que cambio climático se fai máis evidente. Nos últimos 20 anos perdeu boa parte dos glaciares que o coroaban evidenciando o deterioro que está a sufrir “este impresionante ecosistema”, tal e como o define o profesor Luis Navarro, tras baixar da súa cima. O investigador responsable do proxecto Divulgare atópase aínda en Tanzania realizando un traballo de investigación sobre as interaccións mutualistas entre plantas e animais e asiste ao Congreso Internacional da Asociación para a Bioloxía Tropical e Conservación, no que se afonda sobre a adaptación dos ecosistemas tropicais ao cambio climático. De aí á cima do Kilimanjaro tan só o separaron 5.895 metros e sete días de esforzo.

Como explica o profesor do Departamento de Bioloxía Vexetal, “aproveitando a estancia en Tanzania xurdiu como un reto subir ao teito de África”. Este monte é nestes momentos unha das áreas más afectadas polo cambio climático, polo que a idea da viaxe, “ademais dun pequeno reto persoal, era poder tomar evidencias deste deterioro que está a sufrir este ecosistema e intentar transmitir o problema á sociedade”, apunta Navarro. Este espírito divulgador foi o motor que puxo en marcha o proxecto Divulgare, un equipo de traballo xurdido no seo do Grupo de Ecoloxía e Evolución das Plantas, co fin de achegar os contidos científicos ao público en xeral, creando materiais entendibles e accesibles, pero tamén atractivos para todo tipo de persoas e colectivos. Por iso, nos vindeiros meses co material e a información recollida en África “trataremos de preparar algún material divulgativo para explicar dun xeito gráfico á sociedade algúns dos problemas e evidencias que xa temos enfronte, relacionados co cambio climático”.

Tras sete días de dura ascensión, o esforzo pagou a pena. O teito de África baixo os pés e un horizonte infinito a vista de paxaro, a 5.895 metros de altura. Navarro relata a subida destacando que foi “algo máis dura do que agardábamos e os dous últimos días foron realmente esgotadores”. O principal problema foi a falta de oxíxeno, sobre todo a partir dos 3.500 metros e, “aínda que non sufrimos ningún percance, agora entendemos un pouco mellor os accidentes de montaña que se producen despois de coroar as cimas”.

También te puede interesar